Istnieją dwie wartości wilgotności: wilgotność względna (RH) i wilgotność absolutna (AH).
Ta, którą wszędzie widzisz na higrometrach lub w aplikacjach pogodowych, to wilgotność względna.
Wilgotność względna to procentowa zawartość pary wodnej w powietrzu w porównaniu z maksymalną ilością, jaką powietrze może pomieścić w danej temperaturze. Na przykład wilgotność względna wynosząca 50% oznacza, że powietrze jest nasycone parą wodną w 50%. Przy 100% powietrze jest w pełni nasycone i nie może pomieścić już więcej wilgoci.
Wilgotność absolutna to z kolei rzeczywista ilość pary wodnej obecnej w określonej objętości powietrza, wyrażana w gramach na metr sześcienny (g/m³). Informuje nas, ile pary wodnej rzeczywiście znajduje się w powietrzu, niezależnie od temperatury.
Dla zdrowia, a zwłaszcza dla utrzymania wilgotności błony śluzowej nosa, znaczenie ma bezwzględna ilość pary wodnej, a nie stopień nasycenia powietrza. Dlatego wilgotność względna jest słabym wskaźnikiem dla osób cierpiących na ENS. Aby wiedzieć, czy powietrze jest dla nas wystarczająco wilgotne, musimy przeliczyć wilgotność względną na absolutną.
Oto wykres przedstawiający wartości wilgotności absolutnej w funkcji temperatury dla danej wilgotności względnej.
Aby to ułatwić, stworzyłem kalkulator przeliczający wilgotność względną na absolutną.
Osobiście zaczynam odczuwać mniejszy dyskomfort, a mój nos jest mniej suchy, gdy wilgotność absolutna osiąga około 12 g/m³ pary wodnej, co odpowiada 70% RH przy 20°C lub 40% RH przy 30°C. Oczywiście z mojego doświadczenia wynika, że im więcej pary wodnej znajduje się w powietrzu, tym lepiej się czuję —być może tylko do pewnego momentu.
Aby określić, czy powietrze jest dla Ciebie wystarczająco wilgotne, uwzględniaj wyłącznie wartość wilgotności absolutnej.