Zaprojektowałem uproszczony model 3D jamy nosowej (tylko jednej strony), aby przetestować różne scenariusze, takie jak dodanie implantu. Jak widać, połączyłem małżowinę nosową górną i małżowinę nosową środkową, aby uprościć model. Potrzebuję prostego modelu, ponieważ ułatwi to późniejsze zmiany geometrii.
Model jest prostszy, ale zachowuje pole przekroju poprzecznego mojej rzeczywistej jamy nosowej. Możesz zobaczyć mój wpis o pomiarach pola przekroju poprzecznego, który napisałem tutaj. Jak widać, symuluje on również dość rozległą turbinektomię małżowiny nosowej dolnej oraz całkowitą turbinektomię w obszarze środkowego odcinka. Dla przepływu przyjąłem 7,5 l/min — jest to przepływ oddechowy w spoczynku. Oto pierwsze uzyskane wyniki...
Przepływ powietrza w obszarze brakującej małżowiny nosowej dolnej wiruje i jest bardzo wolny (poniżej 0,6 m/s), w przeciwieństwie do przepływu powietrza w obszarze małżowiny nosowej środkowej (około 3 m/s). Nie jest to szczególnie zaskakujące — można to zaobserwować w wielu badaniach CFD dotyczących zespołu pustego nosa. Wartości prędkości również się zgadzają, co oznacza, że mój model 3D i przyjęta wartość przepływu są dość dokładne.
Na widoku przekroju czołowego widzimy, że prędkość jest większa między małżowiną nosową środkową a przegrodą, ale także w strefie u dołu małżowiny nosowej środkowej.
Jeśli chodzi o te wyniki, mogę powiedzieć, że zbyt niska prędkość przepływu powietrza znacznie ogranicza odczuwanie w obszarze brakującej małżowiny nosowej dolnej (przewodu nosowego dolnego). To jeden z głównych problemów związanych z ENS.
W przyszłych artykułach zasymuluję implant w strefie przewodu nosowego dolnego, aby sprawdzić zmianę przepływu powietrza.