Inleiding
Zoals gepland heb ik virtuele implantaten in mijn neusholte ontworpen om de verdeling van de luchtstroom te verbeteren en het dwarsdoorsnedeoppervlak te verkleinen, zodat dit meer in de richting van een gezonde neus gaat.
Plaatsing van de virtuele implantaten
In het rood staan de virtuele implantaten die ik heb ontworpen. Je kunt zien dat ik aan de rechterkant een implantaat tegen de zijwand achter het bestaande implantaat heb toegevoegd. Het is ongeveer 30 mm lang, 10 mm hoog en 5 mm dik.
Aan de andere kant kunnen we zeggen dat het om twee implantaten gaat: een vloerimplantaat en een implantaat tegen de zijwand.
Het vloerimplantaat is ongeveer 35 mm lang, 6 mm breed en 3 mm dik.
Het implantaat tegen de zijwand is 35 mm lang, 10 mm hoog en 2 mm dik.
Ik weet dus niet of het überhaupt mogelijk is om achter het bestaande implantaat een implantaat toe te voegen, maar ik denk dat het een goed idee is om het dwarsdoorsnedeoppervlak over de hele rechterkant constant te houden.
Aan de linkerkant heb ik twee implantaten toegevoegd die bedoeld zijn om de ruimte tussen de bestaande onderste neusschelpen en de wanden te verkleinen.
Verandering van het dwarsdoorsnedeoppervlak
We kunnen zien dat de verandering begint op 40 mm van de neusgaten en doorloopt tot 70 mm. Nu bereiken we een maximum van ongeveer 400 mm² in plaats van 500 mm², maar dat ligt nog steeds ver van een gezonde neus. We kunnen dus al zeggen dat de implantaten niet groot genoeg zijn. Mijn eerste doel was echter om een betere luchtstroomverdeling en een constant dwarsdoorsnedeoppervlak te bereiken.
Resultaten
We kunnen snel zien dat er vrijwel niets verandert aan de verdeling en snelheid van de luchtstroom. Misschien is er iets meer luchtstroom in de onderste neusgang, maar het is geen enorme verandering.
Vóór het virtuele implantaat
Na het virtuele implantaat
In de doorsnedeweergave zien we ook geen significant verschil in de snelheid van de luchtstroom wanneer we de situatie vóór en na de virtuele implantaten vergelijken.
Ik heb een doorsnede gemaakt op dezelfde afstand van de neusgaten bij de twee 3D-modellen (vóór en na de virtuele implantaten). Vervolgens heb ik een punt geplaatst om de snelheid op dezelfde locatie te meten. Na de virtuele operatie is de snelheid ongeveer twee keer zo hoog: 0,26 m/s in plaats van 0,14 m/s in het 3D-model na de virtuele operatie. Maar het gaat slechts om een klein gebied. We kunnen de kleurverandering zien en de snelheid is inderdaad twee keer zo hoog, maar 0,26 m/s is nog steeds een zeer lage snelheid vergeleken met bijvoorbeeld de 2 m/s in het groen. Ik vermoed daarom dat deze verandering wat betreft het gevoel van de luchtstroom vrijwel niet waarneembaar is.
Conclusie en volgende stap
Wat ik op basis van deze gegevens kan zeggen, is dat deze virtuele implantaten vrijwel niets hebben veranderd aan de snelheid en de verdeling van de luchtstroom. Het is mogelijk dat ik in werkelijkheid vrijwel geen verbetering zou voelen als deze implantaten daadwerkelijk zouden worden geplaatst. Maar ENS-symptomen worden niet alleen veroorzaakt door problemen met de luchtstroom. Ook de gezondheid van het slijmvlies, de neuscyclus — die met ingekorte neusschelpen vrijwel niet meer functioneert — en misschien nog andere zaken moeten in aanmerking worden genomen.
Wat is de volgende stap?
Betere plaatsing van de implantaten vinden, en misschien ook grotere implantaten om het dwarsdoorsnedeoppervlak te verkleinen … Ik weet het niet.
Echte neusschelpen reconstrueren… Oké, dat is in werkelijkheid niet mogelijk.